ΕΚΤΟ ΚΟΜΜΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΥΝΗΓΟΙ.

Εκτο κόμμα με άνω του 1% οι Ελληνες Κυνηγοί απ΄ ότι δείχνουν τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα.
Μεγάλη επιτυχία αδιαμφισβήτητα αφού αφήνουν πίσω τόσο την πολυδιαφημισμένη ΔΡΑΣΗ όσο και το ΠΑΜΜΕ του Παπαθεμελή.

ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ!!!

Και από αύριο παιδάκια τα κεφάλια μέσα!!!

Στάλιν έφη...

Ευτυχώς που το ΚΚΕ θα βγάλει και τρίτο ευρωβουλευτή και θα την ρίξει την ρουφιάνα την ΕΟΚ των μονοπολίων.

Πάλι καλά που υπάρχει αυτό το καλό κορίτσι η Λιάνα,η αγνή κομουνίστρια και μας κρατάει όρθιους παρά τις προβοκάτσιες του κατεστημένου.

Γιατί αν περιμέναμε από την Αλέκα,τον Χαλβατζή και τον...Κολοζώφ θα είχαμε την τύχη της ΕΣΣΔ!!!

Η Ν.Δ.ΕΛΑΒΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ!!!

ΜΗΝΥΜΑ ΕΛΗΦΘΗ.

Ο λόγος που πάτωσε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Απ'ότι δείχνουν τα exit polls ο μεγάλος ηττημένος των φετινών ευρωεκλογών είναι ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του.

Μάλλον οι...κουκουλοφόροι προτίμησαν τις παραλίες από τις κάλπες.

ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ.

ΠΑΣΟΚ........35-37%
Ν.Δ...............31-33%
ΚΚΕ..............7-9%
ΣΥΡΙΖΑ.......4-6%
ΛΑΟΣ...........5-7%
ΟΙΚ.ΠΡΑΣ...5-7%
ΛΟΙΠΑ.........3-5%
ΑΠΟΧΗ........35% και άνω

ΜΑ ΤΙ ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ,ΓΛΥΚΟΜΙΛΗΤΟΣ,ΠΡΑΟΣ,ΜΕΙΛΙΧΙΟΣ....

Η...ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!!

Από Τρίτη σε περιμένουν νέοι φόροι,αυξήσεις σε βενζίνη,τσιγάρα,είδη διατροφής.
Κι όμως κάποιοι σε παροτρύνουν να δείς την...φωτεινή πλευρά της ζωής επειδή θα έχουν κερδίσει τις Ευρωεκλογές ή θα έχουν ανεβάσει τα ποσοστά τους κατά μιά-δυό μονάδες.
Μωρέ καλά λέει ο Καφετζόπουλος στο τραγουδάκι.
Ποιά είναι αυτή η...Φωτεινή ρε παιδιά;

Αφιερωμένο σε όσους ψηφίσουν αύριο!!!

Ολοκληρώθηκαν στην Ολλανδία οι ευρωεκλογές, νίκησε η αποχή

Με κύρια χαρακτηριστικά τη μεγάλη αποχή (στις κάλπες προσήλθε μόλις το 22%) και την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος της Ελευθερίας, του Γκερτ Βίλντερς, γνωστού για τις αντιευρωπαϊκές του θέσεις, την αντίθεσή του στην είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ και τις θέσεις του εναντίον του μουσουλμανικού κόσμου, ολοκληρώθηκαν την Πέμπτη στην Ολλανδία οι ευρωεκλογές.

Ανω του 41% η αποχή στις ευρωεκλογές της Κύπρου

Η μεγαλύτερη αποχή στα χρονικά των εκλογικών αναμετρήσεων στην Κύπρο, καταγράφηκε στις ευρωεκλογές του Σαββάτου.

Ειδικότερα, όπως ανακοίνωσε ο γενικός έφορος εκλογών, Λάζαρος Σαββίδης, η αποχή στις εκλογές ήταν 41,12%. Στις πρώτες ευρωεκλογές, που διεξήχθησαν στην Κύπρο το 2004, η αποχή ήταν 28%.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

ΜΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.ΑΠΟΧΗ ΟΛΟΙ.

Αποδείξτε ότι δεν τρώτε κουτόχορτο.
Αποδείξτε ότι οι Ελληνες δεν άγονται και φέρονται από ΜΜΕ και γιαλαντζί δημοσκόπους.
Αποδείξτε ότι δεν συμμετέχετε στο ευρωπανηγυράκι της απάτης και της αρπαχτής.
Κάντε τους φόβους τους να βγούν αληθινοί.
ΑΠΟΧΗ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΝΗΓΥΡΙ.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ Ε.Ε.
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ.

Ο Τάκης Φωτόπουλος για την ανάγκη διάλυσης της Ε.Ε.

Δεν ήταν βέβαια περίεργο ο πρόεδρος της διακοσμητικής Σοσιαλιστικής Διεθνούς (της οποίας τα κυριότερα ιστορικά μέλη, η Γερμανία, η Βρετανία κ.λπ. έχουν από καιρό εξοστρακίσει από το λεξιλόγιο τους την ίδια τη λέξη «σοσιαλισμός»!) να αποπειραθεί να ευτελίσει ακόμη και το επαναστατικό δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Και δεν ήταν περίεργο, διότι στην Ελλάδα, ενώ τα κόμματα ―από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Οικολόγους-Πράσινους― έχουν «εκσυγχρονιστεί» κατά τα Ευρωπαϊκά πρότυπα, υιοθετώντας την ίδια σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση που είναι ηγεμονική στην ΕΕ, εντούτοις στην ρητορική τους, για λόγους ιστορικούς και πολιτικής κουλτούρας, παρουσιάζουν ένα προσωπείο εντελώς διαφορετικό από τα ομόλογα Ευρωπαϊκά κόμματα. Έτσι, για χάρη της εκλογικής καμπάνιας, το ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται τώρα σε ... σοσιαλιστικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ σε αντικαπιταλιστικό κόμμα, ενώ βέβαια δεν αμφισβητεί καν το ίδιο το σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», και οι Οικολόγοι-Πράσινοι προσποιούνται διαφορετική γραμμή από αυτή των «μεταλλαγμένων» Πράσινων ―με τους οποίους συναποτελούν το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα― που άμεσα η έμμεσα στήριξαν όλους τους εγκληματικούς πολέμους της υπερεθνικής ελίτ.

Όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος του διλήμματος, την βαρβαρότητα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο βαρβαρότητας που από πολλές απόψεις είναι ακόμη χειρότερη και από αυτή του Μεσαίωνα στην οποία αναφερόταν το δίλημμα, παρά τη ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη των πρώτων δύο αιώνων που σημάδεψαν την άνοδο της νεωτερικότητας μετά την Βιομηχανική Επανάσταση. Αυτό φανερώνει η σημερινή παγκόσμια κρίση που συνεχώς επιδεινώνεται, τα βασικά χαρακτηριστικά της οποίας είναι, πρώτον, ότι είναι πολυδιάστατη και περιλαμβάνει το οικονομικό, πολιτικό, οικολογικό, κοινωνικό, καθώς και το πολιτιστικό επίπεδο και, δεύτερον, ότι είναι καθολική, με διπλή έννοια. Με την έννοια ότι καλύπτει όλα τα μέρη του κόσμου που έχουν ενσωματωθεί στην Νέα Διεθνή Τάξη, δηλαδή στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και στο πολιτικό της συμπλήρωμα την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία», αλλά και με την έννοια ότι θέτει σε αμφισβήτηση σχεδόν κάθε δομή και αξία που στηρίζει τις ετερόνομες σύγχρονες κοινωνίες σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο. Όπως μπορεί να δειχθεί,[1] η απώτερη αιτία κάθε διάστασης της σημερινής κρίσης είναι η συγκέντρωση εξουσίας σε όλα τα επίπεδα, στην οποία οδήγησε η δυναμική των διεθνοποιημένων σήμερα θεσμών της νεωτερικότητας, δηλαδή, η δυναμική της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».

Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος του κλασικού διλήμματος, τον σοσιαλισμό, η σοσιαλιστική εμπειρία του περασμένου αιώνα σίγουρα αμαύρωσε την αίγλη του πολιτικού αυτού προτάγματος, στο οποίο τόσες ελπίδες είχαν εναποθέσει όλα τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που δημιούργησε η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και κυρίως η εργατική τάξη. Η εμπειρία αυτή αφορά βασικά στον κρατικιστικό σοσιαλισμό, όπως εφαρμόστηκε στον «υπαρκτό», αλλά και στη σοσιαλδημοκρατία ―συστήματα που και τα δύο, ουσιαστικά, κατέρρευσαν. Έτσι, ο μεν «υπαρκτός», μολονότι για πρώτη φορά ένα κοινωνικό σύστημα κατόρθωσε να καλύψει τις βασικές ανάγκες όλων των πολιτών (στον βαθμό βέβαια που ήταν δυνατό με βάση τις ιστορικές συνθήκες σε κάθε χώρα), δεν δημιούργησε ποτέ συνθήκες πραγματικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης από τους ίδιους τους πολίτες, αντί χειραγώγησης από γραφειοκρατικές ελίτ. Συγχρόνως, η σοσιαλδημοκρατία, που είχε αρχικό στόχο την μέσω μεταρρυθμίσεων ανατροπή του καπιταλισμού, μεταπολεμικά τον τροποποίησε στην μέσω μερικών μεταρρυθμίσεων σταδιακή μετάβαση στον σοσιαλισμό, και στη συνέχεια περιορίστηκε στο κράτος-πρόνοιας και στην πλήρη απασχόληση μέσα στο καπιταλιστικό θεσμικό πλαίσιο, για να εγκαταλείψει τελικά και αυτούς τους στόχους και να προσχωρήσει στην σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση, κόβοντας κάθε σχέση όχι μόνο με τον σοσιαλισμό, αλλά ακόμη και με την φιλελεύθερη «δημοκρατία», μετά την υιοθέτηση των πολέμων της υπερεθνικής ελίτ και ιδιαίτερα του πολέμου κατά της «τρομοκρατίας». Από την άλλη μεριά, ο ελευθεριακός σοσιαλισμός, ουσιαστικά, δεν δοκιμάστηκε ποτέ στην πράξη παρά μόνο σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου στην Ισπανία, μέχρι που συνετρίβη από τον φασισμό, ενώ το σύγχρονο ελευθεριακό κίνημα έχει μετατραπεί βασικά σε ένα μεταμοντέρνο κίνημα που αγωνίζεται (μέσα από την άμεση δράση κ.λπ.) για την υπεράσπιση δικαιωμάτων, χωρίς συνολικό πολιτικό πρόταγμα, με τη δική του ανάλυση της πραγματικότητας, όραμα για μια ελευθεριακή κοινωνία (και όχι «συμμετοχική γραφειοκρατία»!), και στρατηγική μετάβασης σε αυτήν[2]. Αναπόφευκτα, το κίνημα αυτό έχει περιθωριοποιηθεί σε διεθνές επίπεδο.

Μολονότι, επομένως, στην ιστορική σύγκρουση μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού βγήκε νικηφόρος ο πρώτος, αυτό κάθε άλλο παρά σήμανε το «τέλος της Ιστορίας», όπως γίνεται φανερό από την επιδεινούμενη πολυδιάστατη κρίση, τις εντεινόμενες ταξικές διαιρέσεις λόγω της διογκούμενης ανισότητας και την αποστροφή όλο και περισσοτέρων από αυτό που περνά για «πολιτική» σήμερα. Ο σοσιαλισμός, σαν αίτημα, εξακολουθεί, επομένως, να υπάρχει, αλλά όχι πια με την ιστορική μορφή του η οποία ξεπεράστηκε από τα γεγονότα. Αυτό που ήδη αναδύεται «από κάτω», όπως φανερώνει κάθε πρόσφατη κοινωνική έκρηξη, από την Αργεντίνικη εξέγερση μέχρι τις κοινωνικές εκρήξεις στην Γαλλία, την Ελλάδα και αλλού, είναι η ανάγκη υπέρβασης τόσο του σοσιαλιστικού όσο και του κλασικού δημοκρατικού προτάγματος, καθώς και των μεταλλαγμένων σήμερα «νέων» κοινωνικών κινημάτων (φεμινιστικό, Πράσινο κ.λπ.). Αυτό συνεπάγεται την ανάγκη για μια νέα σύνθεση που θα ενσωματώνει, αλλά και θα υπερβαίνει, τα σοσιαλιστικά, δημοκρατικά και ελευθεριακά αιτήματα της άμεσης αυτοδιεύθυνσης της οικονομίας, της πολιτείας και των τόπων εκπαίδευσης και εργασίας, αντίστοιχα, και θα καθιερώνει την ατομική και συλλογική αυτονομία που είναι ασύμβατη με οποιαδήποτε διάκριση φύλου, φυλής η εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας. Και παρόμοιες συνθέσεις, που δεν αποτελούν απλώς «οράματα» κάποιων διανοουμένων αλλά εκφράζουν υπάρχουσες κοινωνικές τάσεις, ήδη έχουν αναπτυχθεί και εξελίσσονται, μεταπλάθοντας το ιστορικό δίλημμα σε «Δημοκρατία (καμιά σχέση με τη σημερινή!) ή Βαρβαρότητα».[3]

ΥΓ1 Δεν συνηθίζω να διαστρεβλώνω θέσεις, και ιδιαίτερα οργανώσεων της αντισυστημικής Αριστεράς (όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ), οι οποίες κατά τη γνώμη μου είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να πάρουν σωστή στάση στο θέμα εξόδου από την ΕΕ. Ήταν, νομίζω, σαφές στο προηγούμενο άρθρο μου ότι δεν κατηγορούσα την οργάνωση ότι δεν θέτει θέμα αποδέσμευσης από την ΕΕ, αλλά ότι με το να την συναρτά από την διεθνιστική ρήξη με την ΕΕ, ουσιαστικά, την παραπέμπει στις καλένδες. Αν έκανα λάθος στην εκτίμηση, υπάρχει εύκολος τρόπος να διορθωθεί: να τεθεί, χωρίς μισόλογα, θέμα άμεσης μονομερούς εξόδου από την ΕΕ, στο πλαίσιο ενός μακροπρόθεσμου αγώνα για «διεθνιστική ρήξη» και «διάλυση της ΕΕ».

---

[1] Βλ. Η Παγκόσμια Κρίση, η Ελλάδα και το Αντισυστημικό Κίνημα (Κουκκίδα, Ιούνης 2009).

[2] Γεύση του κινήματος αυτού πήραν πρόσφατα οι Αθηναίοι από το «αντιεξουσιαστικό» φεστιβάλ. Για ελευθεριακή κριτική του «Πάρεκον» βλ. John Crump, «Anarchist Studies», 3(1) 1995

[3] Βλ. Η Παγκόσμια κρίση, ο.π. κεφ. 14, «Από την ημιολοκληρωτική “δημοκρατία” στην Περιεκτική Δημοκρατία».

Από την σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αυτά που σας κρύβουν.Γερμανικό ομοσπονδιακό δικαστήριο απεφάνθει ότι η "Συνθήκη της Λισαβώνας" οδηγεί σε δικτατορία της Ε.Ε.

Germany’s Federal Constitutional Court has warned that the extraordinary powers contained in the European Union’s Lisbon Treaty overrides all national laws in Europe. The German court will shortly call for an ‘emergency brake’ provision to be included into the German constitution to prevent an EU dictatorship.

The development is all the more shocking because till now, Germany has been one of the most fanatically pro-EU countries in Europe. It also reveals precisely how far Gordon Brown and the Labour Party have dragged Britain into the EU mess without considering its implications and without granting the people of this country a referendum on the topic.

The Federal Constitutional Court, which is Germany’s highest court, is to question a European Court of Justice ruling that a new law on data storage does not need to be approved by all member states for it to come into effect. This ruling has important implications for all national European laws, the German court has now said.

According to an article in Der Spiegel, the EU Court has demonstrated that “there are no limits to the Eurocrats’ claim to power.”

The EU data storage law made by the EU Court requires that telecommunications companies throughout Europe keep telephone and Internet usage data on file for six months to make it available for criminal prosecutions.

The EU court ruled that the issue of data storage is less pertinent to fighting terrorism than to the European single market. It therefore used a simple majority to make the ruling. Normally, a unanimous vote is required if the measure falls under the EU’s crime and judicial affairs pillar, but a ruling on the ’single market’ only requires a majority decision.

Using this simple ruse, the EU court has therefore sidestepped whatever restrictions it might have had. By classifying topics under different categories, it can simply enforce any law it wants — and the German Court has seen this trick for what it is.

Der Spiegel says “judges at Germany’s highest court have learned just how difficult it is to have the last word in Europe. It’s a cunning line of argumentation which effectively allows the court to intervene in many different political spheres within member countries” and added that the German “judges were visibly indignant when discussing precautions designed to impose limits on such trickery in the future.”

As a result, the German court will call for significant changes to German parliamentary law to counteract the Lisbon Treaty’s “sweeping authority that would give Brussels new jurisdiction at the expense of national parliaments,” Der Spiegel says.

“The power of disposal over primary law that the (Lisbon) treaty would grant the EU’s bodies could also be described as the EU’s ‘jurisdiction over jurisdictions,’” said German judge Udo Di Fabio, who has been charged with drawing up the ruling.

This would amount to a kind of “self-service” mechanism by which the EU could expand its own powers without recourse to new treaties and such a mechanism would be difficult to reconcile with the provisions of the German constitution, Judge Di Fabio has said.

According to Der Spiegel, the Lisbon Treaty openly encroaches on national authority. It gives the following example:

“Under the Lisbon Treaty, the EU can define certain criminal cases, such as those involving terrorism, human trafficking or cyber crime, as ‘transnational.’ But, ‘depending on developments in criminality,’ the Council can expand the EU’s jurisdiction to any other aspects of criminal law as soon as there is a possibility that they will become transnational — in other words, virtually always.

“The potential conflicts are foreseeable. For instance, it would be difficult to persuade the Dutch that assisted suicide should be a crime. It would be just as hard to convince the Germans that hashish should be decriminalized. The judges on Germany’s Constitutional Court were troubled by such provisions,” wrote Der Spiegel.

As a result, the German judges are focussing their efforts in order to “come to grips with the dangers of the Lisbon Treaty at the national level,” the magazine continued.

They could require the German parliament, the Bundestag, to incorporate a kind of ‘emergency brake’ into their constitution. This would require the consent of the Bundestag to be linked to the consent of the federal government, and grant the German parliament the right of veto of the government if it relinquished certain powers to the EU.

The German court has also expressed its concern about the unification of European resources which is part of the Lisbon Treaty. “What happens if, as the Lisbon Treaty provides, one high-handed member decides to speak for all 27 EU countries?” Der Spiegel wrote. “Because ‘the music of globalization is playing’ at the World Trade Organisation, the judges argue, the issue of who has the say there cannot be irrelevant. They fear that even the German water supply could be sold off one day in what Di Fabio calls the WTO’s ‘bazaar atmosphere.’”

The issue goes beyond even that, the German court judge has said. “All areas of domestic and legal policy where competency is transferred to the European bodies under the Lisbon Treaty would be exempt from the unanimity requirement. Even worse, the European Council can also decide to apply the majority vote principle to decisions that would normally require a unanimous vote.

“If that happens, Germany could simply be overruled, such as on the question of joint military operations abroad. The only safeguard is that the decision on which mode of voting to apply — a majority or unanimous vote — must be unanimous.

“But, the judges asked astutely, does the confusing treaty also make it possible to simply do away with the unanimity requirement when it comes to expanding the EU’s competencies?” Der Spiegel pointed out.

ΚΑΤΜΑΝ FOR EVER.

Αν αντί για Κατέλης ονομαζόταν Καραμανλής,Παπανδρέου ή Μητσοτάκης πόσες ψήφους λέτε να μάζευε;

Αλήθεια ο Γρηγοράκης ο Βαλλιανάτος τι δουλειά είχε στην παρουσίαση του Σλαβομακεδονικού λεξικού;
Περιείχε μήπως τα καλιαρντά στα Σκοπιανά;

ΑΛΚΟΟΛΙΚΕΣ ΜΑΪΜΟΥΔΕΣ!!!

Τραγουδάκι αφιερωμένο στα γαλαζοπράσινα λαμόγια που μας καλούν να επικυρώσουμε με την ψήφο μας τις αρπαχτές τους.

SIEMENS,Χριστοφοράκος,ΟΤΕ,Σκαρπέλης,MAYO,
Μητσοτάκης,C4I,Τρεπεκλής,Μπακογιάννη,
Παπακωνσταντίνου,Καραβέλας,Τσουκάτος...
Σκάνδαλα,βρώμα,δυσωδία,αρπαχτές,λαμόγια...
Αφιερώστε τους λοιπόν όλοι στις ευρωεκλογές το παρακάτω τραγουδάκι από τα Ημισκούμπρια.